Wednesday, August 02, 2017

ரேஷன்.- இங்கிலாந்து

உணவு தட்டுப்பாட்டின் பலன் உணவு கட்டுப்பாடு.
ரேஷன்.
அதாவது உணவு விநியோக கட்டுப்பாடு.

வழக்கமாக் போர்காலங்களில் எதிரி நாட்டு உணவு ஆதாரங்களை அல்லது வழிகளை தடுத்து அல்லது சிதைத்து அந்த நாட்டை அடி பணிய வைப்பது பலகாலமாக நடக்கும் விஷயம். எதிரி நாட்டில் பஞ்சத்தை உருவாக்குவது ஒரு உத்தியாகவே பாவிக்கபடுகிறது.

தொடர்ந்து நடந்த பல ஐரோப்பிய போர்களால் சென்ற நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கிட்ட தட்ட எல்லா நாட்டு அரசுகளும் மக்களை பெருமளவு வறுமையிலேயே வைத்திருந்தனர்.  இங்கிலாந்து பிரான்சு போன்ற நாடுகள் தங்கள் காலனி நாடுகளை சூறையாடி தப்பி பிழைத்தன. அது முடியாத ரஷியா போன்ற நாடுகளில் உணவு தட்டுப் பாட்டால் புறநகர் மற்றும் கிராமங்களில் கிளர்ச்சி எழுந்தது. ரஷிய புரட்சி நடந்த காலத்தை இப்போது கவனியுங்கள். முதலாம் உலக போர் காலத்தையும் கவனியுங்கள். ரஷ்ய புரட்சியின் வேர் தெரியும்.

ரேஷன் தொடங்கியது முதலாம் உலக போர் காலத்தில் என்றாலும் இது முழு மூச்சாக இங்கிலாந்தில் இரண்டாம் உலக போர் காலத்தில்தான்  பெரிய அளவில் கடைபிடிக்க பட்டது. காரணம் இங்கிலாந்து ஒரு கடல் சூழ்ந்த நாடு.

இங்கிலாந்து படை ஜெர்மனியின் உணவு சங்கிலிகளை குண்டு வீசி தகர்த்தாலும் பலன் பெரிதாக இல்லை. காரணம் தரை வழியில் ஆயிரம் வழிகள்.  ஆனால் அதே ஜெர்மனி இங்கிலாந்து உணவு கப்பல்களை தாக்கி அழித்த போது கடல் சூழ்ந்த நாடான இங்கிலாந்து திணறியது.
கடைகளில் கூட்டம் வரிசை கட்டி நின்றது.  பதுக்கல் பெருகியது.
எங்கும் காலி ஷேல்புகளே கடைகளில் காணப்பட்டது.

முதலில் இங்கிலாந்து அரசு உணவு கட்டுப்பாட்டுக்கு தயங்கியது. உணவு பொருள்களின் விலைகளை கட்டுப்படுத்தையும் விரும்ப வில்லை. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் நிலைமை கட்டு மீறி போக தொடங்கியதும் அரசு புரட்சி வருமோ என்று பயந்தது. ஒரு வகையில் இங்கிலாந்து அரசரின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரனான ரஷிய மன்னர் வீழ்ந்து விட்டார். அந்த தாக்கம் இங்கும் வருமோ என்று அஞ்சியது. எனவே மக்களின் பசியை போக்க தலைமைகள் உணவு பங்கீட்டு முறைக்கு ஒத்துக் கொண்டது. இதன் வழியாக உணவு பொருள்கள் பதுக்கப் படுவது தடுக்க முடியும் என்று நம்பி செயலில் இறங்கியது.

அந்த சமயத்தில் இங்கிலாந்து 5 கோடி மக்களுக்கு தேவையான 70% இறைச்சி மற்றும் பாலடைக்கட்டி போன்றவைகள் வெளியில் இருந்ததுதான் வரவேண்டும்.
அரிசி, சக்கரை மற்றும் தேயிலை, காபி மற்றும் சில தானிய வகைகள் 100% இறக்குமதியே ! பார்லி, கோதுமை போன்ற சில தானியங்கள் 50% வரை இறக்குமதியே !
வாழைபழங்கள் கிடைக்கவே கிடைக்காது. மேலும் பல பழங்கள் அரிதாகின.
.
1917ல் முதன் முதலில் ரொட்டி (Bread) உணவு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்பட்டது. ரேஷன் அட்டைகள் விநியோக்கிகப் பட்டன. பின் இறைச்சி விநியோக கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. படிப்படியாக எல்லா அத்தியாவசிய பொருள்களும் இந்த விநியோக கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தன.
இந்த முறையில் ஒருவருக்கு உணவு குறைவாக கிடைத்தாலும் உணவு உண்டு எனும் அளவில் உத்திரவாதம் கிடைத்தது. கடைகளில் வரிசைகள் குறைந்தன. தங்கள் முறை வரும் போது மட்டும் சென்று பெற்றுக் கொண்டனர்.

உங்களுக்கு தெரியுமா ? அந்த காலகட்டத்தில் மதிய உணவில் ஒருவன் இரண்டு முறை (Two Course) (நம்ம சாம்பார் சாதம், தயிர் சாதம்) என்று சாப்பிட்டால் அது குற்றமாக பாவிக்கப்பட்டது. இரவில் மூன்று முறை சாப்பிட்டால் அது குற்றமாக பாவிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப் பட்டனர்.
மெழுகுவர்த்தியும், தீப்பெட்டியும் கூட ரேஷன் செய்யப்பட்டது.
இப்படி பல விஷயங்கள்.

போர் முடிந்த சிலகாலம் கட்டுப்பாடுகள் கொஞ்சம் தளர்த்தப்பட்டு ரொட்டி போன்றவைகள் ரேஷனில் இருந்து நீக்கப்பட்டது.
இப்படியெல்லாம் தொடங்கிய உணவு கட்டுப்பாடு 30 களில் நேர்ந்த பொருளாதார (GREAT DEPRESSION)  வீழ்ச்சியையும் எதிர் கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை. இதில் இருந்து மீள்வதற்குள் இரண்டாம் உலக போர் தொடங்கியது. 

முந்தைய போரின் அனுபவத்தால் உணவு கட்டுப்பாட்டை இந்த முறை முதலில் இருந்தே தீவிரமாக செயல்படுத்தி மக்கள் வெறுப்பின் விளிம்புக்கு போகாமல் அரசு பார்த்துக் கொண்டது. எரிபொருள் மற்றும் இறைச்சி வெண்ணெய், சக்கரை இப்படி பல பொருள்களும் கடுமையாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டு விநியோகிக்கப் பட்டது.  எவ்வளவு திறமையாக விநியோகித்தாலும் பக்க விளைவான கருப்பு சந்தை தொடங்கியதை தடுக்க முடியவில்லை.

இந்த லட்சணத்தில் ஜெர்மானியர்கள் தங்களின் U Boat என்றும் நீர் முழுகி சாகசத்தால் சுத்தி நின்று அடிக்கிறார்கள். உணவு வரத்து பெரும்பாடானது.
ஒரு காலகட்டத்தில் சிலர் ஆராய்ச்சிக்கு வைத்திருந்த வெள்ளை  எலிகளை தின்ன தொடங்கினர். (நாம வழக்கமா செய்றதுதானே எனும் குரல் கேட்கிறது )

இந்த முறை ரொட்டி விநியோக பட்டியிலில் இருந்து தப்பியது. மீன் என்றும் இந்த பட்டியலில் வரவில்லை. எனவே மீன் கிடைத்தாலும் விலை கூடுதலானது. வெறும் பொறித்த மீன் மற்றும் உள்ளூர் விளைச்சலான உருளைகிழங்கு வறுவலை உப்பு போட்டு தின்றுவிட்டு போவார்கள். அன்று பிரபலம் அடைந்த பழக்கமோ என்னவோ இன்றும் இங்கிலாந்தின் அதிகம் உண்ணப்படும் உணவு இந்த பொறித்த மீனே..
துணி வகைக்கு கடும் வறட்சி நேர்ந்தது. அதுவும் ரேஷனில்.

இப்படி எல்லாவகை பொருள் தட்டுப்பாட்டுக்கும் நடுவே அரசு ஏழைகளின் உணவு வகைகளுக்கு மானியமும் வழங்கி அவர்களை பாதுகாத்தது.
ஒரு நபருக்கு ஒரு குழந்தைக்கு ஒரு முதியவர்களுக்கு என்று உணவு அளவீட்டு முறைகள் பின்பற்றப்பட்டன. 

வழக்கமான சந்தை பொருளாதாரத்தில் ஏற்படும் அத்தனை குளறுபடிகள் கயமைகள் இங்கும் நடந்தது. பதுக்கல், போலி ரேஷன் கார்டுகள், அரசின் மெத்தனம் போராட்டங்கள் என்றும் அரங்கேறியது.

அனால் பொதுவாக மக்கள் தாங்கள் தங்கள் நாட்டுக்காக இதை ஒரு தியாகமாக கருதி செய்ய முன் வந்தனர். சுயகட்டுப்பாட்டை விதித்துக் கொண்டு ஒரு சிறு குழுக்களாக இயங்கி ஒரு கடினமான கால கட்டத்தை தாண்ட உதவினர். அதற்கு சர்ச்சில் போன்ற மிகப் பெரிய ஆளுமைகளின் வழி நடத்தல் உதவியது. (சர்ச்சில் நமக்குதான் வில்லன். அவர்களுக்கு ஹீரோ!)

இது ஒரு குறுகிய கால சோதனை காலம். போர் முடிந்தவுடன் நிலைமை சரியாகும் என்று நம்பிக்கை விதைக்கப் பட்டது.

அந்த நம்பிக்கைகளை பாழாக்காமல் அரசியல்வாதிகளும் பதவி போட்டி இருந்தாலும் பெருமளவு நேர்மையாக நடந்து கொண்டனர்.
யுத்தம் முடிந்த பின் ஒரு 10 ஆண்டுகள் இந்த உணவு விநியோக கட்டுப்பாடு தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு பொருளாக இந்த கட்டுப்பாட்டில் இருந்து நீக்கப்பட்டது. உள்ளூர் உற்பத்தியும், இறக்குமதியும் பெருக பெருக மக்கள் இந்த கட்டுப்பாடுகளை மறக்க தொடங்கினர்.
1954ல் கடைசியாக உணவு விநியோக கட்டுப்பாடுகள் முழுவதும் நீங்கின.

ரேஷனால் விளைந்த சில நன்மைகள் கீழ கண்டவை :

இந்த ஒரு 30 வருட காலகட்டத்தில் கட்டுப்பாடுகளின் காரணமாக பல விதத்தில் இங்கிலாந்து அரசியல், அறிவியல் பொருளாதார மாற்றங்களை கண்டது. அவசியத்தின் காரணமாக உணவுப் பொருள்களின் உபயோகம் மற்றும் பாதுகாப்பில் ஆராய்ச்சிகள் நடந்து மிகப் பெரிய முன்னேற்றம் கண்டது. பொருள்களை விநியோக்கிகும் முறைகளும் மாறின.
உணவு பழக்கம் மாறியது. உடுத்தும் உடைகள் மாறிப் போயின.
சோஷலிச கொள்கைகள் வலுப் பெற்றன. பகிந்தளிக்க வேண்டிய அவசியத்தை மக்கள் மனதில் ஆழமாக பதித்தன.

அரசியல் ரீதியாக போரில் நொடித்து போன இங்கிலாந்து மாறிவரும் சூழ்நிலையில் இந்தியா போன்ற பெரிய மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டை கட்டி ஆள பொருளாதார மற்றும் மனிதவள ஆற்றல் இன்றி வேறு வழியின்றி சுதந்திரம் தருகிறோம் என்று கை விட்டது. 

இதன் பின் இன்ன பிற நாடுகளும் காலனி ஆதிக்கத்தில் இருந்து விடுபட்டன.

இவை சிறப்பான பக்க விளைவுகள்தானே..!

Wednesday, June 21, 2017

ப.ஜ.க தான் ஹிந்துக்களின் அடையாளமா !!

---ஒரு சாமான்ய இந்தியன் ப.ஜ.க.வை தெரிவு செய்தது எப்படி? -- நீண்ட பதிவு...


2014 - ல் நாடாளுமன்ற தேர்தலுக்கு முன்பு ஒரு முன்னாள நண்பரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். (இப்போது அவர் என்னிடம் கோபித்து கொண்டுவிட்டார் :) )


அன்று பேச்சு வரும் தேர்தல் மற்றும் முடிவுகளை பற்றி சென்றது. அவரின் கணிப்பின் படி ப.ஜ.க. ஜெயிக்காது. அது அவரது கணிப்பு என்பதை விட விருப்பம் என்றே நான் நினைத்தேன். காரணம் ப.ஜ.க. ஏன் வராது என்பதற்கு அவரால் பெரிய காரணங்களை சொல்ல முடியவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் குஜராத் படுகொலை. பா.ஜ.க வின் இந்து மத சார்பான அரசியல். ஆர்.எஸ்.எஸ் சின் பின்னணி என்று எல்லோருக்கும் பல காலமாக தெரிந்த விஷயத்தையே சொன்னாரேயன்றி புதிதாக ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மோடி ஒரு பயங்கர கொலைகாரன் என்று மட்டும் திரும்ப திரும்ப சொன்னார்.


நான் அவரது கருத்துகளில் பெரிய மறுப்பேதும் சொல்லவில்லை. காரணம் அது அவரது புரிதல். ஆனால் கணிப்பு என்று வந்தால் நம் விருப்பு வெறுப்பை தாண்டி நிதர்சனம் என்ன என்று பார்க்க வேண்டும் என்றே சொன்னேன்.


என் கணிப்பின் படி ப.ஜ.க. மீண்டும் வர வாய்ப்புகள் அதிகம் என்றே சொன்னேன்.
அதுவே சரி என்று நிருபணம் ஆனது.

என் கணிப்பிற்கான காரணம். மத்தியில் காங்கிரசின் அதீத ஊழல்கள். அதுவும் மன்மோகன் சிங்கின் இரண்டாவது தொடர் ஆட்சியில் வெளிச்சத்துக்கு வந்த ஊழல்கள் மிக அதிகம். ...வரலாறு காணாத அளவில் காங்கிரஸ் சிக்கி கொண்டது. இது காங்கிரஸ் மீதான வெறுப்பை மக்களிடம் பரவலாக்கியது. இந்த அரசு மக்களை விட்டு வெகு தூரம் சென்று விட்டதை போல் ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டதை மறைக்க இயலாது.
இதை தாண்டி காங்கிரசில் சோனியா ராகுலை தாண்டி தேசிய அளவில் எந்த முகங்களும் இல்லை. ராகுல் பாவம் ...இந்த அரசியலில் இவரது தந்தையை போலவே மிகத்தவறாக வழி நடத்தப்படுகிறார். இவருக்கு பல மாநில அரசியலே புரியவில்லை.


எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு கட்சி தொடர்ந்து இரு முறை ஆட்சி செய்யும் போது அவர்களுக்கு பல தோல்விகளுக்கு சாக்கு சொல்ல வாய்ப்பில்லாமல் போகிறது. ஆட்சியில் இருந்து கொண்டு மக்களை தொடும்படியான சாதனைகளை செய்யாமல் தேர்தலை சந்திப்பது மிகவும் கடினமான விஷயம். அப்போதும் வெற்றி பெற பேசாமடந்தை பிரதமர் உதவமாட்டார். அதற்கு இந்திரா போன்று எதையாவது சொல்லி மக்களை தம் பக்கம் இழுக்கும் வல்லமை கொண்ட தலைமைகள் தேவை. அது காங்கிரசில் இல்லாமல் போனது.


காலம் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. ஊடகங்கள் மாறுகின்றன. ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் புதிய தலைமுறைகள் வந்து கேள்வி கேட்க தொடங்கி விட்டனர். அவர்களின் கேள்விகளுக்கு யார் பதில் சொல்வது?


இதையெல்லாம் தாண்டி ஒரு விஷயம் இருந்தது.
அதுதான் மதசார்பின்மை.

இதை பற்றி விரிவாக பேச வேண்டும்.

மதசார்பின்மை என்பதை மிக மோசமாக, தொடர்ந்து பொய்களின் அடிப்படையில் உபயோகித்து அரசியலில் ஜெயிக்கும் பாணியை நேரு முதல் ராகுல் வரை செய்வது மக்களுக்கு அலுப்பை தட்டியது. இவர்களின் இந்த பாணியை அன்று கருணா முதல் இன்று அகிலேஷ் வரை அனைவரும் செய்து விட்டனர்.


ஒரு பெரும்பான்மை சமுதாயத்தை காட்டி பயமுறுத்தியே சிறுபான்மை சமுதாயத்தை தன் ஒட்டு வங்கியாக மட்டுமே பயன்படுத்தும் வித்தை ஒரு இரு பக்கமும் கூரான கத்தி போன்றது.


இந்த நாடகத்தின் அச்சு பிரித்தாளும் பிரிட்டிஷ் அரசு விட்டு போன எச்சம்.


சிறுபான்மையினரின் காவலனாக தம்மை காட்டி கொண்டு அரசியல் செய்யும் கட்சிகள் உண்மையில் ஒரு கட்டத்தில் பெரும்பான்மையினரின் வெறுப்புக்கு ஆளாவார்கள் என்பதை மறந்ததுதான். கொடுமை.....


சரி...இவர்கள் அப்படி சிறுபான்மையினருக்காவது நல்லது செய்தார்களா என்றால் அதுவும் இல்லை. அங்கிருக்கும் ஊழல் தலைமைகளுக்கே இவர்கள் இடம் கொடுத்தார்கள். பலன்...சிறுபான்மையினரும் இவர்களை நம்ப மறுக்க தொடங்கி விட்டார்கள்.

பெரும்பான்மையினர் இடையே பெரிய அளவில் ஒற்றுமை இந்தியாவில் இருக்க வாய்ப்பில்லாமல் இருந்தது.. காரணம் ஜாதி, மொழி என்று பிரிவுகள். ஆனால் அந்த பிரிவுகளை தாண்டி இவர்களை மதம் ஒன்றினைத்தது. அப்படி ஒன்று சேராதவர்களையும் இந்த கம்யுனிஸ்ட் மற்றும் மத மாற்றிகள் கிண்டல் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒருங்கிணைத்தார்கள்.

சுதந்திரம் கிடைத்த நாள் முதல் இந்து என்று சொல்லிக் கொள்வதை ஒரு வெட்கப் படும் விஷயமாக மாற்றியது நேருவின் காங்கிரஸ். இது இரண்டு மூன்று தலைமுறைக்கு செல்லுபடியாகியது. இந்த கொள்கைக்கு மாற்றி பேசினால் இந்தியாவில் அரசியில செய்ய முடியாது என்கிற நிலைமை உண்டானது. அத்தகைய சமயத்தில் இந்து என்று பெருமை கொள்வோம் என்று ஒரு கட்சி வந்தால் குறைந்த பட்சம் ஒரு 20 சதவிகிதனராவது சேர்வார்களா ? மாட்டார்களா ? அப்படி வளர தொடங்கியது ப.ஜ.க.


இந்த கட்சியினரை மீண்டும் மீண்டும் மதவாதம் மதவாதம் என்று தாக்க தாக்க எதிர்வினையாக அந்த கட்சி மீண்டும் மீண்டும் தன்னை இந்துக்களின் காவலனாக காட்டிக் கொண்டு வளர தொடங்கியது. காரணம்...ஒருவன் தன்னை இந்து என்று சொல்லி கொள்வதையே மதவாதமாக இன்னொரு கட்சி எதிர்க்குமா? என்கிற கேள்வி சாமான்யரிமும் எழத் தொடங்கியதே காரணம். ..இந்த சாமான்யன் ரோடுக்கு வரமாட்டான். போராட மாட்டான். ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கருத்து உண்டு. நம்பிக்கை உண்டு. அந்த நம்பிக்கையை கிண்டல் செய்தாலோ அல்லது அந்த நம்பிக்கை சார்ந்த கலாசாரம் அழியும் என்று அவன் பயந்தாலோ அவன் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுக மாகவோ தம் வெறுப்பை காண்பிப்பான்.
தம் மதம் சார்ந்தத கலாசாரம் சார்ந்த சூழலுக்கு ஆபத்து என்று அவன் நம்பினால் அவன் எவ்வாறாகிலும் தம் எதிர்ப்பை தெரிவிப்பான்.
இதைதான் ப.ஜ.க. கைபற்றியது.


இது தவறில்லையா என்று கேட்கலாம். எது தவறு என்பது சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அரசியலில் மாறுபடுகிறது.

சுதந்திர இந்தியாவில் இந்த மத வேறுபாடும் அதில் அதீத வெறுப்பும் பெருமளவு இல்லாமல் வளர்ந்த மாநிலம் தமிழகம் மற்றும் பாண்டிச்சேரி மட்டுமே என்றும் சொல்லலாம். கோவை கலவரத்திற்கு முன்பு இங்கு மத கலவரம் கண்டதேயில்லை. வடக்கு பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்த போது கூட இங்கு அமைதியே நிலவியது. ஆந்திராவில் ஹைதிராபாத்தில் மதகலவரம் NTR காலம் வரை ஒரு வருடாந்திர நிகழ்வாகவே நடந்தது.  கேரளாவில் கம்யுனிஸ்ட் மற்றும் இந்து அமைப்புகள் இடையே போராட்டம் என்கிற போர்வையில் ஒரு பெரும் ரத்தகளறியே ஒரு காலத்தில் நடந்தது. ABVB யும் கம்யுனிஸ்டுகள் பின் புலத்தில் மாற்று மதத்தினரும் வெட்டி சாய்த்து கொண்டனர்.  

தமிழகமும் ஓரளவு கர்நாடகாவும் தப்பியது என்றே சொல்லலாம்.

ஆனால் வட இந்தியாவில் அப்படியில்லை. அவர்கள் சரித்திரம் அப்படி. பல நூறு ஆண்டுகளாக வடக்கே பல் வேறு படையெடுப்புகளின் காரணமாக இந்த இந்து இஸ்லாமிய பிரிவு மாறாத வடுவாக அங்கு உள்ளது. வெள்ளையர் காலத்தில் கொஞ்சம் அடங்கி இருந்த இந்த நிலை சுதந்திரதிற்கு பிறகு காங்கிரஸ் கம்யுனிஸ்ட் புண்ணியத்தில் மீண்டும் எழுந்தது.

அதை அடக்கி வைக்ககூடிய பெரிய தலைமைகள் இருந்தவரை இவை பெரிதாக வெடிக்கவில்லை.  ஆனால் பெரும்பான்மையான இந்துக்கள் இடையே தங்களின் மதம் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுவதாக ஒரு உணர்வு இருந்தே வந்துள்ளது.

இது தேவையில்லாதது. தவறானது ஆதாரமில்லாதது என்று அதை நீக்க கூடிய அளவில் காங்கிரஸ் போன்ற கட்சிகள் செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். அனால் மாறாக இது போன்ற உணர்வுகளை ஒதுக்கி உதாசினபடுத்தியே வந்துள்ளது. இந்த சந்தர்பத்தைதான் பா.ஜ.க.சரியாக பயன்படுத்தி கொண்டது.

அரசின் மதசார்பின்மை என்பது எந்த மதத்தையும் ஆதரித்தோ எதிர்த்தோ செயல்படாமல் இருப்பது மட்டுமல்ல.  எல்லா மதத்தையும் ஒரே தட்டில் வைத்து பார்க்க வேண்டும் என்பதுவும் கூட என்பதை மறந்தார்கள்.  பழைய டெல்லியில்  ஒட்டு வேண்டும் போது டெல்லி இமாம் ஐ சென்று பார்த்து அவரை மறைமுகமாக “பாத்வா” விட சொல்வதை தொடங்கி வைத்தது இந்திராதான்.
அதே இந்திரா பதவி திரும்ப வேண்டி காஞ்சிபுரம் வரை வந்து சங்கராச்சாரியை சந்தித்ததும் உண்டு. இப்படித்தான் மதசார்பின்மை காக்கப்பட்டது.  இது எந்த மாதிரி செய்தியை மக்களுக்கு தெரிய படுத்தும்?  இப்படி இவர்களின் மதசார்பின்மையை பற்றி பத்தி பத்தியாக சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

இது போன்ற சூழ்நிலையில் பாஜக போன்ற கட்சிகள் பலனடைவதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

இந்த நிலையில் உலக சூழலும் மாறி வந்தது. உலகெங்கிலும் இஸ்லாத்தின் பெயரால் வன்முறை வளர்த்தெடுக்கப் பட்டது. இதை பெரும்பான்மை இஸ்லாமியர்கள் விரும்பாவிட்டாலும் முதலில் கொஞ்சம் இதை எதிர்க்க தயங்கினார்கள். காரணம்...மார்க்கத்தின் மீதான பற்று நாடு கடந்த விஷயம் என்று போதிக்கப்பட்டதுதான். இந்த போதனைக்கு பின்னும் சர்வதேச சதிகளும் தூண்டுதல்களும் உண்டு.  உதாரணமாக 48, 51, 67, 71  இந்திய பாக்கிஸ்தான் சண்டைகளில் இது இரு நாட்டின் சண்டையாகவே பார்க்கபட்டது. ஆனால் பிறகு
இது ஒரு மத உணர்வுள்ள இரு நாடுகளிடையே போரானது. 92ல் நடந்த குவைத் போர் கூட எங்கோ நடக்கும் ஒரு சண்டையாகவே பார்க்கப்பட்டது. 

ஆனால் அதற்கு பிறகு சவூதி அரேபியாவின் வாஹபி இஸ்லாம் இந்த மத்திய கிழக்கு சண்டைகளை சர்வ தேச மதரீதியான சதியாக மாற்றியது. எப்படி என்றால், இஸ்லாம் மார்க்கம் நாடு கடந்த எல்லைகள் கடந்த விசுவாசத்தை கோருகிறது என்பதை இந்த வஹாபி இஸ்லாம் போதிக்க தொடங்கி அதற்கான பெரும் பொருளையும் வாரி இறைத்தது. இதன் காரணமாக இந்திய இஸ்லாமிய சமுகத்தில் இருக்கும் சில புல்லுருவிகள் இந்த நிலையை முன்னெடுத்து தம்மை தம் சமுகத்தின் இடையே நிலை நிறுத்தி கொள்ள முயன்றனர். 

மத்திய கிழக்கு நாடுகள் தங்களுக்குள் இருக்கும் ஷியா சுன்னி பிரிவு சண்டைகள் மட்டுமில்லாமல் மக்களின் தார்மீக எதிர்ப்பு குரலை ஒடுக்கவும் ஒருவர் காலை இன்னொருவர் இழுத்து சண்டையை தொடர்ந்தே வந்துள்ளனர். அதன் காரணமாக ISIS போன்ற கிறுக்கு அமைப்புகளும் தோன்றி இந்த எல்லை தாண்டிய மார்க்க விசுவாசத்தை கோருகிறது.

இதுவும் இந்திய பெருப்பான்மையிடையே மட்டுமல்லாமல் உலக அளவில் இருக்கும் இஸ்லாமில் அல்லாதவர்கள் இடையே பெரும் பயத்தையும் அதன் காரணமாக எதிர் வினையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இந்த சூழ்நிலையில் இந்தியா மட்டும் அமைதி பூங்காவாக இருக்குமா என்ன?

92ல் நடந்த பாபர் மசூதி இடிப்பு...அதன் அடுத்த ஆண்டு நடந்த மும்பாய் தொடர் குண்டு வெடிப்பும் இரு தரப்பையும் உலுக்கி போட்டது. அப்படியும் இந்தியர்கள் பெரும்பான்மையினர் மட்டுமல்லாது சிறுபான்மையினரும் இதை தாண்டி செல்ல முயன்ற போது அப்படி செய்யவிடாமல் நமது தேசிய கட்சிகள் பார்த்து கொண்டன.

ஆகவே மக்களே...இந்த ப.ஜ.க வின் வளர்ச்சி ஏதோ இன்று நேற்று மோடி வந்த பிறகு வந்ததாக நினைப்பது தவறு. மோடி வந்த பிறகு மோடி பக்தர்கள் அதிக சப்தமிடுகிறார்கள் என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். அதற்கும் மாறி வரும் ஊடகங்களே காரணம். இதே அளவில் மிக எளிதாக வலைதளமும் அதை பெரும் வசதியும் வாஜ்பாய் காலத்தில் இருந்திருந்தால் அப்பவும் இந்த கூச்சல்கள் கேட்டே இருக்கும். 

மிகவும் சகிப்புதன்மையுடன் இருந்த இந்தியர்களை மெல்ல மெல்ல அரசியல்வாதிகள் மதசார்பின்மை என்கிற பெயரில் தள்ளி கொண்டே வந்து இன்று நடுவீதியில் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டார்கள்.  இதன் அடையாளமே மோதி.

இன்று நம் சமுகம் ஒரு பிளவுபட்ட சமுகவாகவே உள்ளது. ஒருவர் மீது ஒருவர் நம்பிக்கையில்லாமல் வாழ தொடங்கி விட்டோம்..

இந்தியாவின் பெரும்பான்மை மதத்தை சேர்ந்தவர்களை, மிகவும் சகிப்பு தன்மை கொண்டவர்களை அவரவர் இஷ்டத்துக்கு இழுத்து இன்று அது ஒரு மதசார்புடைய கட்சியின் கையில் சேர்த்து விட்டார்கள்.

பா.ஜ.க., நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பா விட்டாலும், ஒரு தேசிய கட்சியாக நிலை கொண்டு விட்டது. இனி அதை மாற்ற இயலாது. கண்ணுக்கு எட்டியவரை வேறு ஒரு மாற்று வழியும் தெரிய வில்லை.  காங்கிரசும் தனது குடும்ப அரசியலில் இருந்து ஒரு முழுமையான ஜனநாயக கட்சியாக உருமாற  மறுக்கிறது. மீண்டும் மீண்டும் சிதம்பரம், கபில் சிபில் போன்ற திருடர்கள் சுற்றி நின்று ஜால்ரா அடிக்கும் சோனியா வீட்டு கூடாரமாகவே இருக்கும் இந்த கட்சி
ஜனநாயக பாதையில் மாறும் வரை மோடி போன்ற வாய்சவடால் வீர்கள் நிறைந்த பாஜக கையில் இந்த நாடு பாடாய் படும்.

இனி என்ன செய்யலாம்?

இனியும் மீண்டும் மீண்டும் இந்த பெரும்பான்மை மதத்தவரை தவறான பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் எதிர்ப்பதை விமர்சிப்பதை நிறுத்துங்கள்.
இந்து மதத்தை மத சார்ப்பின்மையால் அல்லது அதற்கு பின்னால் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் அந்நிய மதங்களால் வீழ்த்த முடியாது. இந்த மதத்தில் ஆயிரம் தவறுகள் குறைகள் இருக்கலாம்.  அதையெல்லாம் ஒரு அரசியல் தளத்தில் பேசி ஒரு அரசியல் கட்சியை தோற்கடிக்க முயன்றால் அது ப.ஜ.க. போன்ற கட்சிகளுக்கு லாபமாகவே முடியும்.

காந்தியை கொன்றவர்கள் என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதால் சரித்திரம் மாறுமா? காந்தியை ஒரு வெறியன் கொன்றான். டாட்.. அந்த காலத்தை நீங்கள் நினைவு கொண்டால் அன்று நடந்த இந்து முஸ்லீம் கலவரமும் நினைவுக்கு வருமே! அதை என்ன செய்வீர்கள்?  எல்லா குற்றங்களையும் ஒரு அமைப்பு அல்லது ஒரு கட்சியின் மீதே சுமத்தி தம் நாற்காலியை தக்க வைத்துக் கொள்ளும் காங்கிரசின் பழைய பார்முலா இனி செல்லாது. காந்தியே வந்தாலும் இன்றைய தேர்தலில் தோற்றுத்தான் போவார். புனிதங்கள் உடைக்கப் பட்டுவிட்டன.

தேச பக்தி தவறானது அல்ல என்று புரிந்து கொள்ளுங்கள். மேலும் தேச பக்தி என்பது ஒரு கட்சியின் சொத்தல்ல.
அதை நீங்கள் பரிகசிக்க பரிகசிக்க அதை பா.ஜ.க. தனதாக்கி கொள்வதுதான் மிச்சம்.

எப்படி முஸ்லீம் லீக் ஐ ஒரு கட்சியாக ஏற்று கொண்டோமோ அது போல் ப.ஜ.க. வை ஒரு கட்சியாக ஏற்று கொண்டு அதன் செயல்பாடுகளை மத சார்பில்லாமல் எல்லோரும் விமர்சியுங்கள். நியாயம் கேளுங்கள். ஆனால் அதை எந்த மதத்தின் பின்னால் நின்று கொண்டு கேட்காதீர்கள்.

பாஜக வீல் இருக்கும் ஒரே நல்ல விஷயம் அதன் தலைமை ஒவ்வொரு 4 வருடத்திலும் தெரிவு செய்யப்பட வேண்டும். ஒரு தலைமை இரு முறைக்கு மேல் தெரிவு செய்யப்பட மாட்டாது. இதையே ஒரு காரணியாக கொண்டு ஒரு நல்ல தலைமையை அவர்கள் தெரிவு செய்ய கட்டாயப் படுத்த வேண்டும். எப்படி.? 

மதத்தை சாடாமல் காரிய காரணங்கள் அடிப்படையில் அந்த கட்சியை எதிர்த்து உள்ளுரில் நல்லவரை தெரிவு செய்யுங்கள். நாலு நல்லவர் சேர்ந்தால் சட்டசபையிலோ பாராளுமன்றத்திலோ ப.ஜ.க. ஆட்டம் காணும். தோல்வியை விட சிறந்த ஆசிரியன் கிடையாது. இது பொதுவானது. காங்கிரஸ் மட்டும் விதி விலக்கு.

அப்படியின்றி நீங்கள் மீண்டும் மீண்டும் மதவாதம் மதசார்பின்மை என்று பேசி ஒரு மதத்தை மட்டும் வில்லனாக்கி கூச்சல் இடுவீர்கள் என்றால் நீங்கள் பா.ஜ.க.வின் வேலையை எளிதாக்குகிறீர்கள் என்றே அர்த்தம். அவர்களின் உறுப்பினர் எண்ணிக்கை தானாக அதிகரிக்கும்.  இதுதான் நிதர்சனம்.



இப்படி எழுதியதற்காக என்னை ஹிந்துத்வா ஆளு என்று குறை சொல்லி சிந்திக்க மறுப்பீர்கள் என்றால் நான் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. 

Friday, May 12, 2017

டல்லாஸ் பயணம்.

சமிபத்தில் டெக்சாசில் உள்ள டல்லஸ் நகருக்கு பயணம் செய்தேன்.

அமெரிக்காவின் தெற்கு பகுதியில் மெக்சிகோவின் எல்லையில் இருக்கும் இந்த மாநிலம் அமெரிக்க மாநிலங்களிலேயே மிகப்பெரியதாக கணிக்கப்படுகிறது.

மற்ற மாநிலங்களை ஒப்பிடும் போது பெரிய அளவிலான இயற்க்கை அதிசயங்களோ சுற்றுலா தளங்களோ இல்லாத வெறும் கட்டாந்தரை என்று சொல்லலாம். ஆனால் இங்கு அமெரிக்காவின் மிக முக்கிய வளம் உண்டு. அமெரிக்காவின் அகோர எரிசக்தி பசிக்கு தீனி போடும் எண்ணெய் வளங்கள் இங்கு அதிகம் இருப்பதாக சொல்கின்றனர்.

மற்றப்படி இத்தனை பெரிய மாநிலத்தில் பெரிய நகரங்கள் என்று சொன்னால் வெறும் நான்கு நகரங்களையே சொல்கின்றனர். ஒன்று தலைநகரம் ஆஸ்டின்..இங்கு சிறந்த பல்கலைகழகம் உண்டு.

அடுத்து டல்லாஸ் ...இதிலும் சிறந்த பல்கலைகழகம் உண்டு. பல நிறுவனங்கள் தம் தொழிற்கூடத்தை அமைத்துள்ளன. இங்குதான் நவீன அமெரிக்க சரித்திரத்தின் முக்கிய நிகழ்வான ஜான். F. கென்னடி சுட்டு கொல்லப்பட்டார்.

மூன்றாவது ஹூஸ்டன் ..இங்கு அமெரிக்க விண்வெளி ஆய்வு நிறுவனத்தின் - நாசா வின் ஆய்வு மற்றும் விண்வெளி கட்டுப்பாட்டு மையம் இருக்கிறது.

நான்காவது சான் ஆண்டனியோ எனும் சிறு நகரம். இந்த நகரத்தின் ஒரே சிறப்பு ...இதுதான் மெக்சிகோ விலிருந்து ஐக்கிய அமெரிக்காவில் நுழைவோருக்கு தென் படும் முதல் பெரிய நகரம்.  இங்குதான் ஐக்கிய அமேரிக்கா மெக்சிகோவை ஒரு சிறு சண்டையில் மிகச்சில உயிர்களை பறிகொடுத்து வெற்றி கொண்டு டெக்சாஸ் மாநிலத்தையே தம் பிடிக்குள் கொண்டு வந்தது.  அந்த சண்டை நடந்த தேவாலாயம் மற்றும் கட்டுமானங்கள் இன்னமும் சரித்திர சின்னங்களாக பாதுகாக்கப்படுகின்றன.

பூகோள ரீதியாக அமெரிக்காவின் ஒவ்வொரு மாநிலமும் ஏதாவது ஒரு இயற்கையின் சீற்றத்துக்கு பலியாகும் என்று சொல்வார்கள். அதன் படி டெக்சாஸ் மாநிலம் டொர்னாடோ என்று சொல்லப்படும் சூரைக்காற்றுக்கும் பனிக்கட்டி மழைக்கும் அடிக்கடி ஆளாகும். பனிக்கட்டிகள் என்பது சிலசமயம் ஒரு கிரிகேட்பந்து அளவுக்கு கூட இருப்பதால் சேதாரம் அதிகம் இருக்கும். சூறைக்காற்று பல சமயங்களில் வீடுகளையே தூக்கி செல்லும்.

மற்றப்படி  இந்த மாநிலம் கிட்டத்தட்ட தென்னிந்திய பருவநிலையை ஒட்டியே இருக்கிறது. அதனால்தானோ என்னவோ ...இங்கு குடியேறும் இந்தியர்களும் மிக அதிகம்.  இங்கு ஏகப்பட்ட கோயில்களும் இந்திய உணவு விடுதிகளும் அதிலும குறிப்பாக தென்னிந்திய உணவு விடுதிகளும் இருக்கின்றன.

நான் தங்கிய ப்ளேனோ எனும் பகுதியில் அடையார் ஆனந்தபவன் மற்றும் சரவணபவன் கூட இருக்கிறது.

மற்றப்படி ஒரு சுற்றுலா பயணியாக நாம் இங்கு அதிக நாள் செலவிட முடியாது. காரணம். வழக்கமான அமெரிக்காவின் பெரிய கார்கள் பெரிய ரோடுகள் பெரிய கட்டிடங்களை தவிர  டல்லாசில் நாம் பார்க்க கூடிய ஒரே இடம் முன்னாள் அமெரிக்க ஜனாதிபதி சுட்டு கொல்லப்பட்ட இடம்.

இந்த இடம் டல்லாசில் டௌன்டவுன் என்று அழைக்கப்படும் இடத்தில் இருக்கிறது.

நான் இந்த இடத்தை சென்று பார்த்த போது எனக்கு ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் தென்பட்டது. அதாவது இவர்கள் கடந்து போன அந்த நிகழ்வை எப்படி பார்க்கிறார்கள் ? எப்படி பாதுகாக்கிறார்கள்?  என்பதே...

இந்த நிகழ்வில் இறந்து போனது திரு. ஜான் பிளிட்ஜெரால்டு கென்னடி என்கிற ஒரு இளம் ஜனாதிபதி. இறந்த போது அவருக்கு வயது 46 மட்டுமே.
பதவிக்கு வந்து இரண்டு வருடங்களை தாண்டியவர். மிகவும் சவாலான நேரங்களான ரஷ்யா மிரட்டல்களை திறம்பட கையாண்டு அமெரிக்காவை
வழி நடத்தியவர் என்று கூறுகின்றனர்.

இவரை அமெரிக்காவின் ஒருசாரார் மாறிவரும் எதிர்காலத்தின் அடையாளமாக பார்த்தனர். ஒலி மற்றும் ஒளி ஊடக சாதனங்கள் வெகு ஜன மக்களுக்கு எளிதாக கிடைக்கதொடங்கிய காலத்தில் மிக அதிகமாக காண்பிக்கப் பட்ட தாலோ என்னவோ இவர் பல குறைகளுக்கு இடையேயும் மிகப்பிரலமானார். இவரது இளமையும், வசிகரிக்கும் இவரது தோற்றமும் துணை புரிந்தன.

இங்கு நான் எழுத வந்தது இவரை பற்றியல்ல. அதற்கு பல புத்தகங்கள் உள்ளன.  இவரது கொலையை இறப்பை அது நடந்த இடத்தை அமெரிக்க எப்படி அணுகியுள்ளது என்பதேயாகும்.

நகரத்தின் மையத்தில் இருக்கும் ஒரு சாதாரண 7 மாடி கட்டடத்தின் முன் இருக்கும் ஒரு திருப்பத்தில் இந்த ஜனாதிபதி ஒரு திறந்த காரில் பயணம் செய்யப்படும் போது அந்த கட்டிடத்தின் 6 வது மாடியில் இருந்து கொலைகாரன சுட்டதாக சொல்கின்றனர்.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6b/Dealey-plaza-annotated.png


இன்றும் அந்த கட்டிடம் அங்கேயேதான் அப்படியே எந்த வித மாற்றங்கள் இன்றி இருக்கிறது. அந்த கட்டிடத்தில் இருந்த அரசு அலுவலங்கள் இடம் மாறி விட்டன. அந்த கட்டிடம் மிகச்சிறிய மாற்றங்களுடன் ஒரு மியுசியமாக மாற்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கீழ்தளத்தில் அமெரிக்க வர்த்தக குணத்திற்கு ஏற்ப காசு வாங்கி கொண்டு உங்களை அனுமதிக்கிறார்கள்.  ஒருத்தருக்கு இந்திய பண மதிப்பின் படி கிட்ட தட்ட ஆயிரம் ரூபாய்கள்.  கொடுத்த காசுக்கு குறைவில்லாமல் ஒரு தானாக இயங்கும் ஒலி நாடா பெட்டியை தருகிறார்கள். அதை காதில் மாட்டிக் கொண்டு மேலே சென்று குறிப்பிட்ட வழியாக் செல்லும்படி அந்த ஒலி பொறி சொல்கிறது. கைடு வேண்டாம். இது எத்தனை மொழிகளில் வேலை செய்யும் என்று பார்க்க வில்லை. எனக்கு ஆங்கிலம் தெரியும். அம்புடுதேன்.


அந்த கட்டத்தின் ஆறாவது மாடியில் இருந்த ஒரு ஜன்னலின் வழியாக அந்த கொலையாளி ஜான் வில்கின்ஸ் பூத் சுட்டதாக சொல்கின்றனர்.  எனவே லிப்ட் நம்மை நேராக ஆறாவது மாடிக்கு அழைத்து செல்கிறது. அங்கே அந்த கொலையாளி இருந்ததாக சொல்லும் ஜன்னலையும் கொலை நடந்த அன்று எப்படி இருந்ததோ அதே நிலையில் (சில பல பெட்டிகள் சூழ ) வைத்திருக்கின்றனர்.  அந்த ஜன்னலுக்கு அருகே செல்லும் முன்பு மிச்சம் இருக்கும் அந்த தளத்தில் கென்னடியை பற்றி ஒரு சிறு அறிமுகம் செய்கின்றனர். இந்த அறிமுகத்தில்தான் நான் சொன்ன சுவராசியம் இருக்கிறது.

(காரில் இருந்து கென்னடி அந்த கட்டிடத்தை பார்த்திருந்தால் இப்படித்தான் தெரிந்திருக்கும் )

சுற்றி வரிசையாக  படங்களும் ஒலி /ஒளி காட்சிகளும் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் அந்த ஜனாதிபதியின் வாழ்க்கை வரலாறு குறிப்பும் அவரது அரசியல் நிலைப்பாடுகளும் பின் அதன் பின்னணியில் அவர் டல்லாஸ் வந்த போது அங்கு இருந்த அரசியல் களமும் எந்த வித மறைவும் இன்றி தெரிவிக்கப்படுகிறது.  அன்று தெற்கு அமெரிக்க மாநிலங்களில் கென்னடிக்கு ஓரளவு எதிர்ப்பே இருக்கிறது.  அவருடைய மிதவாத கொள்கைகளும் நிறவெறிக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளும் அவரை கொஞ்சம் இந்த மாநிலங்களில் அந்நிய படுத்தியே வைத்திருந்தது. இதை அந்த மியுசியத்தில் இருக்கும் படங்களும் ஒலி ஒளி காட்சிகளும் மறைக்காமல் தெரிவிக்கின்றன.

ஒரு தலைவர்  இறந்தாலே அதுவும் அசாதாரண சூழலில் இறந்தால் போதும் அவரது   அனைத்து எதிர்மறை விஷயங்களும் மறக்கப்பட்டு அவர் ஒரு மகா புருஷராக அல்லது மகா தியாகியாக அல்லது உலகையே  காக்க வந்த பெண் தெய்வமாக பார்ப்பது போன்ற கல்யாண குணங்களை கொண்ட இந்தியாவில் இருந்து வந்த எனக்கு இது சுவாரசியமாக பட்டது.

இப்போது கென்னடி விஷயத்திற்கு வருவோம். .

அந்த ஆறாவது மாடியில் இருந்து சுட்டபோது கொலையாளியின் பார்வையில் என்ன தெரிய வாய்ப்பு உள்ளது என்பதை அறிய அதே ஜன்னலுக்கு மேலே உள்ள ஏழாவது மாடி ஜன்னலில் இருந்து நீங்கள் பார்க்கலாம். அதற்கும் வழி செய்து இருக்கிறார்கள்.

கென்னடி சுட்ட போது அவர் ஒரு திறந்த காரில் பயணம் செய்துள்ளார். அவர் சுடப்பட்டப் போது  சென்ற பாதை இன்னமும் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது.  அவர் மீது குண்டு பட்ட போது அவர் அந்த சாலையில் எந்த இடத்தில் இருந்தார் என்பதை குறிக்கும் விதத்தில் அங்கு ஒரு X குறி மட்டும் இடப்பட்டு இருக்கிறது.

மற்றபடி அந்த சாலைகள் மூடப்பட்டு தேசிய அடையாளமாக மாற்றப்பட வில்லை.  அந்த இடம் புனிதப்படுத்தப்பட வில்லை. மறைக்கப் படவில்லை. அனால் மறக்கப் படவுமில்லை.

 முக்கியமாக

(சாலையில் ஒரு X குறி போடப்பட்டிருப்பதை கவனிக்கவும். )

இங்கு டல்லாசில் கென்னடிக்கு  ஒரு சிலை கூட கிடையாது.

ஒரு சரித்திர நிகழ்வை அதன் சாதக பாதகங்களுடன்  ஒரு நிகழ்வாகவே யதார்த்தமாக பார்த்து அப்படியே அதை அடுத்த அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்துகிறார்கள்.

கிட்ட தட்ட இதே வயதுள்ள  இளம் அரசியல் தலைவர் திரு. ராஜீவ் காந்தி
இந்தியாவில் தமிழகத்தில் ஸ்ரீ பெரும்பதூரில் வேறு விதமாக கொல்லப்பட்டார்.  அவருக்கான அந்த நினைவிடத்தை நான் இதுவரை கண்டதில்லை.

காண ஆசை...




Thursday, March 23, 2017

1947 முதல் 1967 வரை..!

காமராஜர் ஆட்சி பொற்காலம் என்கிறார்களே அது ஏன் ?  
அது விழ வேண்டிய அவசியம் என்ன என்று ஒரு நண்பர் சமிபத்தில் கேட்டார் .


பதில் ஒரு வரியில் சொல்லக்கூடியதா என்றால் இல்லை என்றே சொல்ல வேண்டும்.

பொற்காலம் என்பதற்கு பல்வேறு தரவுகள் இன்று காணக் கிடைக்கின்றன. காரணம் அவை அரசு செயல்பாட்டு குறிப்புகளில் இருந்தே யாவரும் அறியலாம்.  ஒரு இருபது  ஆண்டுகளில் இந்த தமிழ்நாட்டு பன்முக வளர்ச்சிகளை அடைந்தது. அது அப்போது இருந்தவர்களுக்கு மிகச் சாதாரணமான காரியமாக தெரிந்தது.

ஆனால் அதன் மகத்துவம் அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகளின் ஆட்சியாளர்களின் செயலின்மை ஊழல் காரணமாக பிரம்மாண்டமாக பரிமளித்தது.

நிழலின் அருமை வெய்யிலில் தெரியும் என்பது போல!!
....
காங்கிரஸ் ஆட்சி விழுந்த தேர்தல் நடந்த போது நான் சிறுவன். ஒட்டு போடும் வயதில்லை. 9 வயது ...ஆனாலும் சுற்றி நடப்பதை பெருமளவு உணர்ந்து இருந்தேன் என்றே சொல்ல வேண்டும். 

நான் நகரத்தில் மயிலையில் அப்போது வாழ்ந்தவன். கிராம புறங்களை அந்த தேர்தல் சமயத்தில் காணாவிட்டாலும் செய்திகளை வாசிக்க வேண்டும் என்று என் தந்தையார் எம்மை பழக்கியதால் அரசியலை அவதானித்தேன். நான் கண்டது ஒரு சிறு ஜன்னல்தான்.

இதை இரு வகையாக பிரிக்கலாம். 1. சமுகம். 2. அரசு.
. 
அரசு யார் வேண்டுமானாலும் அணுக கூடியதாக இருந்தது. சிறு வேலைகளுக்கெல்லாம் லஞ்சம் கிடையாது. அரசு மருத்துவமனையில் என் தாய் என்னை அழைத்து செல்லும் போது நிறைய மரியாதையும் மனிதாபிமானமும் கண்டேன். ராயபேட்டை மருத்துவமனையும், பொது மருத்துவமனையும் நிறைய சுத்தமாக இருந்தது. எம்.ஜி.ஆர். ராயபேட்டை மருத்துவமனையில் தான் சிகிச்சை பெற்றார்.  மந்திரிகள் மருத்துவமனைகளை கண்காணிக்க வருவது சகஜம்.

அரசு மக்களை கைவிடாது என்று நம்பினார்கள். இருக்கும் தெருக்கள் சரியாக பராமரிக்கப் பட்டன. மக்கள் நல திட்டங்களை அரசு முனைப்போடு செய்ய விழைந்தது. தமிழக மெங்கும் மின்சாரம் எடுத்துச் செல்லப்பட வேண்டும் என்பதில் அந்த அரசு மிகவும் முனைப்பாக செயல்பட்டது. 
எல்லா ஊர்களுக்கும் சாலை வசதி தேவை என்பதை உணர்ந்து அதற்காக முனைந்தது. அடிப்படை வசதிகளான குடிநீர் மற்றும் கல்விக்கு பெரும் முன்னுரிமை கொடுக்கப்பட்டு அதை நோக்கி அரசு செயல்பாடுகள் அமைந்தன.ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குறைந்தது ஒரூ ஆரம்ப பள்ளி தொடங்க வேண்டும் என்கிற நோக்கம் செயலாக்க பட்டது. 

மதிய உணவு திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப் பட்டு ஏழை எளியோர் குழந்தைகள் பலன் பெற்றனர்.  உணவு கிடைக்கும் என்கிற ஒரே காரணத்தினால் கூட பள்ளிக்கு வந்த குழந்தைகள் என் வகுப்பிலேயே இருந்தனர்.  நான் படித்த அரசு உதவி பெற்ற பள்ளியிலும் மதிய உணவு திட்டம் நிறைவேற்றப் பட்டது. ஊழியர்கள் ஒரு ஈடுபாட்டுடன் செயல்பட்டதாக எனக்கு பட்டது.  

ஊழல் துளிர் விடும் நேரம் என்று நினைக்கிறேன்.  ( அது
1966  என்று நினைக்கிறேன். மதிய உணவு வரும் போது மாணவர்களை தவிர சில ஆசிரியர்களும், பியுனும அந்த உணவு வந்தவுடன் தங்களுக்கு எடுத்து வைத்துக் கொண்டு பிறகுதான் மாணவர்களுக்கு பரிமாற தொடங்குவார்கள்.  அதற்கே அவர்கள் பயந்து பயந்து மறைத்து எடுத்து செல்வார்கள்.  இது பெரிய விஷயமா என்றால்...இது பெரிய விஷயத்தின் தொடக்கம் என்றே கூறுவேன். )

திறமையுள்ளவர்கள் மட்டுமே அரசு வேலையில் சேர முடியும் என்கிற ஒரு நம்பிக்கை இருந்தது.
கடவுள் நம்பிக்கையும், மற்றவர்களுக்கு துரோகம் செய்து சம்பாதிப்பது பாவம் என்று நம்பினார்கள். தெரிந்தே உணவுகளில் கலப்படத்தை அனுமதிக்கவில்லை.  

காசு சம்பாதிக்கும் ஒரே துறையாக காவல்துறை இருக்கவில்லை. திருடர்களே இல்லாத ராமராஜ்யம் என்று சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் திருடர்கள் இரவில் மட்டும் திருடி பகலில் வெளியில் தைரியமாக வலம் வர பயந்தார்கள்.  நல்லவரிடம் பணம் இல்லாமல் போனாலும் மரியாதையை மக்கள் கொடுத்தனர். அது அவர்கள் வாழ்வில் நிறைவை தந்தது. ரவுடி கூட ஒரு தைரியமான நல்லவரை காணும் போது பயந்தான். மரியாதையாக ஒதுங்கி போனான். காரணம் எந்த ரவுடிக்கும் தான் செய்வது தவறு என்று தெரியும்.

அரசியலில் மரியாதை அறுபதுகள் வரை மிச்சம் இருந்தது. அண்ணா போன்ற பேச்சாளர்களே முதல் முதலில் மேடையேறி கிளுகிளுப்பு பேச்சை வதந்தியை மறைமுக தமிழ் சொல்லாற்றலுடன் பேசி கூட்டம் சேர்த்தனர். அவர் கூட ஒரு எல்லைக்குள் நின்று தாக்கினார்.  

ஆனால் அவர் போட்ட விதை பின் கருனாநிதியின் தலைமையில் வெற்றிகொண்டான் தீப்பொறி ஆறுமுகம் என்று ஆல்போல் தழைத்தது.

நான் அறிந்து எந்த காங்கிரஸ் கட்சிகாரனும் ( திருமதி. அனந்தநாயகி அம்மாளை தவிர ) மாற்று கட்சிக்காரனை கூட அவமரியாதையாக பேச துணியவில்லை. நெல்லை ஜெபமணி போன்றோர் உரத்த குரலில் முழங்கினாலும் அதில் ஒரு கண்ணியம் இருக்கும். இதில் அனந்தநாயகி அம்மாள் மயிலை தொகுதியில் ம.பொ.சி க்கு எதிராக போட்டியிட்ட போது பேசியவை மிகவும் தரம் குன்றிய பேச்சு. (அப்போதைய தரத்திற்கு...இப்போதை நிலை வேறு.)

ப்ளெக்ஸ் போர்டுகள் இல்லை. மிகப்பெரிய அரசியல் கூட்டங்கள் நகரை ஸ்தம்பிக்க வைக்கவில்லை. அண்ணாவின் இறுதி ஊர்வலமே சென்னையை ஒட்டு மொத்தமாக ஸ்தம்பிக்க வைத்த முதல் நிகழ்வு என்று கூட சொல்லலாம். வீதி முனை கூட்டங்கள் அதிகம். பெரிய பெரிய பேச்சாளர்கள் கூட தெரு முனை கூட்டங்களுக்கு வந்தே ஆக வேண்டிய நிலை.  

தினசரிகளில் முழு பக்க விளம்பரங்கள் கிடையாது. விளம்பரங்கள் கொடுக்கும் அளவுக்கு கட்சிகளிடம் பணம் கிடையாது. ஒவ்வொரு கூட்டத்திலும் துண்டு ஏந்தி தொண்டர்கள் வருவார்கள். கிட்ட தட்ட பிச்சை போல்...கூட்டத்திற்கு வந்தவர்கள் காசு போட்டு உள்ளூர் மன்ற நிர்வாகிகள் போண்டியாகாமல் காப்பாற்றுவார்கள்.

தேர்தல் நேரத்தில் ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் சைக்கிள் ஊர்வலம் விடப்படும். காலையில் ஒரு முறையும் மாலை ஒருமுறையும் அந்த தொகுதி கட்சியினருடன் சில சமயம் தொகுதி வேட்பாளரே வருவார். கோஷமிட்டு செல்வார்கள். பெரிய செலவு கிடையாது.
சிறு நோட்டிஸ்கள் கையில் கொடுக்கப்படும். முக்கால்வாசி அவை சாணி பேப்பரில் அச்சடித்து இருக்கும். கொஞ்சம் பணம் இருப்பவர்களே சுவரொட்டியில் கொஞ்சம் பெரிய அளவில் விளம்பரம் செய்வார்கள். பெரிய படம் வைத்தவன் நல்லவன் என்று நம்பப்படவில்லை.  எல்லாவற்றிக்கும் மேலாக ஒட்டு போட மக்கள் பணமோ குடமோ வாங்கவில்லை. ஒட்டு போடுவதை பெருமையாக விழா போல் பங்கு கொண்டனர்.

எனக்கு தெரிந்து சென்னை நகரம் எப்படி உருமாறியது.:
நகர அபிவிருத்தி கழகம் (CITY IMPROVEMENT TRUST – CIT NAGAR – பின்னாளில் தமிழ்நாடு வீட்டு வசதி வாரியம்) சென்னையை சுற்றி புதிய பகுதிகளை திட்டமிட்டு அமைத்தது. அப்படி அமைக்கும் இடங்களில் பூங்காக்களையும், அமைத்தது. 
இவைதான் சி.ஐ.டி நகர் என்கிற பெயரில் அபிராமபுரத்தில், ராஜா அண்ணாமலை புரத்தில், தியாகராஜா நகரில், நந்தனத்தில் உருவாகின. அடையாறு பகுதியில் இந்திரா நகர், சாஸ்திரி நகர், காந்தி நகர், நேரு நகர் பெசன்ட் நகர் என்று மிகப்பெரிய விரிவாக்கம் திட்டமிட்டு தொடங்கி வெகு விரைவில் முடிக்கப்பட்டது. புதிதாக பல வேறு மக்கள் இந்த நகர்களில் குடியேறினர்.  மேற்கு மாம்பலத்திற்கு மேற்கே அசோக் நகர், பின் அதன் விரிவாக்கம் ( பின்னாளில் கே.கே.நகர் ஆனது ) திட்டமிட்டு தொடங்கியது.
அதையும் தாண்டி திட்டங்கள் பூவிருந்தமல்லி, பரங்கிமலை சாலை வரை வரை படத்தில் இருந்தன. 1967  காங்கிரஸ் ஜெயித்திருந்தால் இவை நிச்சயம் நிறைவேறியிருக்கும்.   
ஈ.காடு தாங்கல அருகே ஜாபர்கான் பேட்டையில் 1200 அடுக்கு மாடி குடியிருப்புகள் நவரத்தினா காலனி என்று தொடங்கப்பட்டு முடிக்கும் போது கழக ஆட்சியில் பாரதி தாசன் காலனி ஆகியது

அண்ணா நகரும் திட்டத்தில் பாதி நிறைவேறியிருந்தது. அப்போது அதன் பெயர் இடவில்லை. காங்கிரஸ் தோற்றதும் திமுக செய்த முதல் வேலை அந்த திட்டம் முடிந்தவுடன் அந்த குடியிருப்பு பகுதிக்கு அண்ணா நகர் என்று பெயர் வைத்ததுதான். 
அதே போல் அசோக் நகர் விரிவாக்கம் முடிந்தவுடன் அதன் பெயர் கே.கே.நகர் என்று பெயர் மாறியது. காரணம் அப்போது ஆட்சியில் கருணா இருந்தார்.  நந்தனத்தில் இருந்த கலைக் கல்லூரிக்கு அருகில் கட்டப்பட்ட அலுவலகம் தமிழ்நாடு Housing Board ஆகியது. அதற்கு எதிரில் கட்டப்பட்ட 10 மாடி கட்டிட பெயரிலும் சர்ச்சை வந்தது. பெரியார் மாளிகை என்று இருந்ததை கருணாநிதி மாளிகை என்று பெயர் மாற்றி பின் அது கலவரமானது. எம்.ஜி.ஆர் வந்து அது மீண்டும் பெரியார் மாளிகை ஆனது..

அண்ணா மேம்பாலம் திட்டமிடப்பட்டு முடிக்கும் போது ஆட்சி இல்லாமல் போக அந்த பாலமும் அண்ணாவின் பெயரை சுமந்தது.
இவையெல்லாம் நகர அபிவிருத்திகள் பற்றியது.

சென்னையை சுற்றி தொழில் பேட்டைகள் தொடங்கப்பட்டன. பாடி, அம்பத்தூர், கிண்டி ஆகிய பகுதிகளில் மிகப்பெரிய தொழில் பேட்டைகள். தனியார்கள் தொழில் தொடங்க லஞ்சம் கொடுக்காமல் ஊக்குவிக்கப்பட்டனர். 
டிவிஎஸ் குழுமம் பாடியில் பெரிய அளவில் முதலீடு செய்தது. கிண்டியில் EASUN குழுமம் தொழிலகம் அமைத்தது. 
கிண்டியில் ரயில் பாதையை ஒட்டி பெரிய தொழிற்சாலை...
ஊட்டியில் ஹிந்துஸ்தான் போட்டோ பிலிம் தொழிற்சாலை, அயினாவரத்தில் ரயில் பெட்டி தொழில்சாலை விரிவாக்கம், 
அம்பத்தூரில் DUNLAP டயர் தொழில் தொடக்கம், 
டி.ஐ. சைக்கிள் தொழில்சாலை தொடக்கம். 
இப்படி திரும்பிய பக்கமெல்லாம் தொழில்சாலைகளும் முயன்றால் வேலை கிடைக்க வாயுப்பும் பெருகியது. இது கிராமப்புற மக்களை நகரத்தை நோக்கி நகர்த்தியது...
இது போல் கிராமம் அபிவிருத்தி திட்டங்களும் சேலம், திருச்சி போன்ற பெரு நகரங்களில் பெரிய தொழில்சாலைகள் மத்திய அரசின் உதவியுடன் தொடங்கப்பட்டன.
96 லட்சம் கன அடிகள் கொள்ளளவில்  பல்வேறு நீர் வள திட்டங்கள் விரைவாக திட்டமிடப்பட்டு முடிக்கப்பட்டன.
இப்படி இந்த மாநிலமே நாலு கால் பாய்ச்சலில் ஒரு 20 வருடங்களில் மாற்றம் அடைந்தது.

பக்கத்தில் இருக்கும் ஆந்திராவோ, கர்நாடகாவோ யோசித்து பார்ப்பதற்குள் நாம் பல்வேறு வகைகளில் முந்தினோம்.

1967 க்கு பிறகு நமது காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு மற்றும் மொழி பிரச்சனை வேகத்தால் மத்திய அரசால் பெரிதும் புறக்கணிக்கப்பட்டோம். மத்திய அரசோடு பெரிய அளவில் மோதிய காரணத்தால் பல்வேறு பெரிய தொழில்சாலைகள் கர்நாடகாவுக்கு தடம் மாறியது.

பதினைந்திற்கும் மேற்பட்ட I.T.I., BHEL, BEL, BEML, HAL போன்ற பெரும் தொழில்கள் பங்களுருக்கு போனது. ஆனால்  அங்கு அதற்கான தொழிலாளர்கள் போதிய அளவில்  இல்லாமல் தமிழர்கள் அங்கு பெரிய அளவில் குடியேறியது இன்னொரு கதை.

அரசியல் என்பது ஒரு சமுக சேவையாகவே பார்க்கப்பட்டது. அதில் வருமானம் வராது எனவே இருக்கப்பட்டவன், அதை இழக்க அல்லது தியாகம் செய்ய தாயாரானவ்ன் தான் நுழைய முடியும் என்று இருந்தது.

தேர்தலை தாண்டி சமுகமே வேறு மாதிரி இருந்தது. மக்கள் பயந்து வேலை செய்யவில்லை. அது அவர்களின் வேலை. அதை சிறப்பாக செய்ய முயன்றார்கள். பணம் இல்லாவிட்டாலும் தன்மானம் நிறைய இருந்தது. கை வண்டி இழுப்பவர் கூட பிச்சை எடுக்க தயங்கினார்.

சரி...இதெல்லாம் காங்கிரஸ் சாதனைகள்........அவர்கள்.செய்யாது என்ன ?

கிராமங்கள் தோறும் காங்கிரஸ் மன்றங்களை வைத்து அடித்தட்டு மக்களை நெருங்க வில்லை. கட்சி எல்லா விதத்திலும் கிராமங்களில் பெரிய குடும்பங்களின் கைகளிலேயே இருந்தது. சுதந்திர போராட்டத்தில் கலந்து கொண்ட தலைமுறை மிச்சம் இருந்ததால் கட்சி இன்னமும் தியாகிகளையே தேடியது.

சுதந்திர போராட்ட காலத்திலும் சமுகத்தில் பெரிய இடத்தை சேர்ந்தவர்களே பங்களிப்பை முன்னெடுத்து சென்றதால் இப்போதும் அவர்களின் ஆளுமை மிச்சம் இருந்தது. சாதாரண மக்கள் தங்கள் சொல் கேட்பார்கள் என்று ஒரு வித மயக்கத்திலே காலம் ஓடியது.
மாறி வரும் தலைமுறையை இவர்கள் கவனிக்க வில்லை. ஊரில் பெரிய தலை சொன்னால் போதும் என்கிற பாணியிலேயே கட்சி நடத்தப்பட்டது. நேரு சொன்னால் வேதம் என்று முன்னெடுக்கப் பட்டது. பெரியவர்கள் நாட்டு நல்லதையே செய்வார்கள் என்று நம்ப வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப் பட்டது.

ஆனால் வளர்ந்து வந்த திமுகா வோ சாமான்யர்களை அணுகியது. ஒவ்வொரு ஊரிலும் இளைஞ்சர்களை தெரிவு செய்து ஊக்கு வித்தது. அண்ணாவும் கருணாநிதியும், நெடுஞ்செழியனும், அன்பழகனும், சம்பத்தும், செல்லாத கிராமங்கள் இல்லை என சொல்லலாம். மேல்தட்டு மக்களை மட்டும் அணுகாமல் நாத்திகத்தை நயம் பட பேசி இடத்திற்கு ஏற்றவாறு கதை சொல்லி அடித்தட்டு மக்களையும் இது தனக்கான கட்சி  என்று நம்ப வைத்ததுதான் இவர்கள் சாமர்த்தியம்.

தேசியம் என்பதை முன்னெடுக்கும் போது மாநில நலனும் அவர்களின் உணர்வுகளும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்பது கத்தி மேல் நடப்பது போன்றது.  முக்கியமாக மொழி கொள்கை. இதில் மத்தியில் இருந்த காங்கிரஸ் விந்திய மலைக்கு தெற்கே என்ன இருக்கிறது என்று கூட அறியாதவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் விந்திய மலைக்கு தெற்கே இருந்த அனைவரையும் மதராசி என்கிற ஒற்றை சொல்லில் அடைத்து தாண்டி போனார்கள். ஹிந்திதான் தேசிய மொழி என்று பிரகடன படுத்த முயன்றனர். மத்திய அரசின் இந்த திணிப்பினால் காமராஜர் ஆட்சி மட்டுமல்ல அன்று தேசியம் பேசிய அனைவரும் தடுமாறினார்கள். இது அண்ணா போன்று வளர்ந்து வரும் தலைமுறைக்கு ஒரு பெரும் வாய்ப்பாக மாறியது. திராவிடம் பேசிய பெரியார் கூட தமிழுக்காக பெரிய அளவில் பேசவில்லை. தமிழ் காட்டுமிராண்டி மொழி என்றே சொன்னார். (ஆனால் அவர் தன் கடவுள் மறுப்பு கொள்கையை கூட தமிழில்தான் சொன்னார் என்பது வேறு விஷயம் )

ஆனால் அவரது சீடர்கள் தமிழ் மொழிகாக பெரிதும் போராட முன் வந்தனர். இது மக்கள் மத்தியில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அன்று தமிழுக்காக திமுகவினரை தவிர மா.பொசி போன்று பலரும் போராடினாலும் தமிழகத்தின் பட்டி தொட்டியெல்லாம் சென்று தங்கள் கட்சியை நிலைநிறுத்த இரவும் பகலும் உழைத்த திமுக கழகத்தவருக்கே மொழி காத்த புகழ் சென்றது. மொழி போராட்டத்தில் அரசு வன்முறையை ஒடுக்க எடுத்த கடுமையான நடவடிக்கைகள் மேலும் மக்களை ஆளும் கட்சியிலிருந்து அன்னியபடுத்தியது. ஒரு தமிழராக காமராஜர் மக்களின் உணர்வுகளை புரிந்து செயல்பட்டாலும் அவரை மத்தியில் இருந்த காங்கிரசை சேர்ந்த ஹிந்தி வெறியர்களே முதுகில் குத்தினார்கள்.

பட்ட காலிலே படும் என்பது போல் அதே அறுபதுகளில் பெரும் அரசி பஞ்சம் வந்தது. பின்னாளில் உருவானது போல் மத்திய மாநில அரசுகள் பெரும் சேமிப்பு கிடங்க்குளை அப்போது உருவாக்க தவறியதன் பலன் அரசி பஞ்சமாக விடிந்தது. இரண்டு பட்டங்கள் அல்லது பருவங்களில்  மழை தவறியோ அல்லது பெருமழை பெய்து வெள்ளம் வந்து நாசமானதினாலோ சரியாக நினைவில்லை...அரசி பஞ்சம் வந்தது.  இந்திய சீன போர் கூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். நிதர்சனம். பஞ்சம். மக்களுக்கு அரசி கிடைப்பது அரிதானது.

பக்தவத்சல அரசு மத்திய அரசிடம் வேண்டிய போது அவர்கள் கோதுமை தர ஒத்துக் கொண்டனர். ஆனால் அதற்குள் மக்களிடையே எதிர்கட்சிகள் இந்த பிரச்னையை பெரிதாக்கி பலன் காண தொடங்கின. அங்கு பட்டினி சாவு..இங்கு பட்டினி சாவு என்று புரளிகள் கிளம்பின. மக்கள் கோதுமையை வேற்று கிரகத்து உணவு போல் அணுகினர். அதை எப்படி என்ன செய்வது என்று கிராம மக்கள் இடையே பெரும் குழப்பம் இருந்தது.  ரொட்டியே (Bread) அப்போதெல்லாம் மருத்துவமனையில் வியாதிஸ்தர்கள் மட்டும் உண்ணும் உணவு என்கிற நினைப்பு இருந்தது.

இருக்கிற பிரச்சனை போதாது என்று அன்று ஒரு முட்டாள் மத்திய மந்திரி தமிழகம் வந்துஒரு பேட்டியில் மக்கள் உணவின்றி எலிக்கறி உண்கிறார்கள் என்று கேட்டபோது “எலிக்கறி உண்டால் தப்பில்லை” என்று சொன்னதாக செய்தி வந்து இன்னமும் பிரச்சனை எரிய தொடங்கியது.  எதிர்கட்சிகள் இதை இன்னமும் ஊதி பெரிதாக்கினார்கள்.
தேர்தலில் கழகங்கள் கோஷங்களை தாறுமாறாக இது போன்ற பிரச்சனைகளை பயன்படுத்தினார்கள். அதற்காகவே ஒரு குழு உருவாக்கி ஊர் ஊராக சென்று ஊதினார்கள்.

உதாரணமாக : “காமராஜ நாட்டார். காபி குடிக்க மாட்டார்.
              சுண்டெலியை கண்டால் சும்மா விட மாட்டார்”
மேலும்:  பக்தவசல குரங்கே..பதவியை விட்டு இறங்கே...
       பக்தவசலம் அண்ணாச்சி..பருப்பு விலை என்னாச்சி..

இது போல் பல...ஊருக்கு ஊர் கோஷங்கள் மாறுப்படும். இது மக்களை பெரிதும் கவர்ந்தன.  வெறும் காந்திமகான் பேர் சொல்லி ஒட்டு கேட்டதெல்லாம் பழமையாகி போனது.

மக்களுக்காக அரசு எடுத்த எடுக்கவுள்ள செய்லபாடுகளின் செய்திகள் மிகத்தாமதமாகவே மக்களை சென்றடைந்தது. 
இன்று இருப்பது போல் அன்று ஊடகங்கள் பெருமளவு இல்லாத காரணத்தால் செய்திகள் மக்களை நேரடியாக சென்றடைய காலதாமதம் ஆனது. வழக்கம் போல் புரளிகள் வெகு வேகமாக மக்களை சென்றடைந்தது.   இந்த விஷயத்தில் தினத்தந்தியும், முரசொலியும் போட்டி போட்டன. தினமணியோ உண்மையைத்தான் சொல்வேன் என்று நியாயம் பேசியது. எதிராளியை அடிக்க பொய்யும் உதவும் என்பதை ஒத்துக் கொள்ளாத காலம் அது.

இதெல்லாவற்றையும் தாண்டி ஒரு விஷயம் இருந்தது.  அதாவது அரசியல் பெருநகரங்களில் இருந்து சிறு ஊர்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் போய் சேர்ந்து விட்டது. 1962 ல்  திமுக 52 எம்.எல்.ஏ க்களை எப்படி அடைய முடிந்தது என்று காங்கிரஸ் பெரிதாக சிந்திக்க வில்லை என்றே தோன்றுகிறது. சமுதாயம் மாறிவருவதை காங்கிரஸ் உணர்ந்ததாகவே இல்லை. இதுவரை சொன்னதை அப்படியே கேட்ட ஒரு பெரும்திரளான கூட்டம் இன்று கேள்வி கேட்கும் கூட்டமான அடுத்த தலைமுறையை காண தொடங்கியது. 

1947  சுதந்திரத்திற்கு பிறகு பிறந்த பெருவாரியான மக்கள் ஒட்டு போடும் வயதுக்கு வந்து விட்டனர். அவர்களுக்கு சுதந்திரம் அதற்கான அடி வலி தியாகம் எல்லாம் வெறும் சரித்திரமாக அப்பன் பாட்டன் சொல்லும் பொழுது போகாத கதையாக மாறியது. . மாறிவரும் சமுகத்தின் அடையாளங்களை அவன் சினிமாவில் அதிகம் கண்டான். அதில் அவனுக்கு செய்தி இருந்தாகவே பட்டது. எம்.ஜி.ஆர். கேள்வி கேட்டார். பொங்கி எழு என்றார். பணக்காரன் வில்லனாகவே காட்டப்பட்டான். ஊரில் பெரியவர் என்றுமே அடக்குபவானாகவும் கற்பழிப்பவனாகவும் ஏய்த்து பிழைப்பவனாகவும் காட்ட்ப்பட்டான்.
கடவுளை வணங்கி அதன் அடையாளங்களுடன் ஊரில் பெரிய மனிதர் கெட்டவராகவே பெரும்பாலான கதைகள் முடிந்தது.

இந்த ஊடகத்தை முற்றிலும் புறகணித்த காங்கிரஸ் இந்த ஊடகத்தினால் வந்த தாக்கத்தையும் அறியாமல் போனார்கள்.  
ஒரு காலத்தில் ஊரில் பெரிய மனிதர் சொன்னால் ஊரே அந்த கட்சிக்கு ஒட்டு போடும் என்கிற நிலை மாறி இப்போது பெரிய அளவில் வந்த அடுத்த தலைமுறை இளஞ்சர்கள் இந்த பதிய ஊடகங்களால் உந்தப்பட்டு மாற்று வழி தேடினர்.

ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா என்று பாரதி பாடியதாக காங்கிரஸ் கூறினாலும் காங்கிரஸ் கட்சியிலும் ஜாதி சண்டை வெகுவாக நடந்தது. ஜாதிகளின் அடிப்படையில் ஒட்டு சேகரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வழக்கத்துக்கு வந்தது. ஜாதி பெயர்களை தங்களின் பின்னே போட்டுக் கொள்ள யாரும் தயங்காத தலைமைகள்  அப்போது இருந்ததன. பொதுவாக மக்கள் நலம் மனதில் கொண்டிருந்தாலும் மாறி வரும் சமுகத்தின் வேகம் அறியாமல் போன ஒரு பழைய கட்சியாக காங்கிரஸ் உருவகப்படுத்தப் பட்டது.

அந்த சமயத்தில் பிராமண எதிர்ப்பு என்கிற போர்வையில் ஓரளவு ஜாதி மறுப்பு கடவுள் மறுப்பு செய்ய முனைந்த பெரியாரின் வாரிசுகள் பெரியாரை விட்டு விலகினாலும் இந்த ஜாதி மறுப்பு மேக்கப்பை போட்டுக் கொண்டு வந்து வளரும் புதிய தலைமுறையினரை கவர்ந்தனர். பின்னாளில் இவர்களும் அதே சாதி ஒட்டு அரசியலில் கொடிகட்டி பறப்பார்கள் என்று அந்த இளஞசர்கள் அறிய மாட்டார்கள். கடவுளே இல்லை என்று சொன்ன பெரியாரின் சீடர் ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன் என்று ஏன் கொள்கை மாறினார் என்று யாரும் கேட்க வில்லை

அன்று புதிய மாற்று தேடிய மக்களுக்கு பெரிய நம்பிக்கையை விதைத்து சரியான மாற்றாக தங்களை கழகங்கள் காட்டி கொள்ள முடிந்ததே வெற்றியின் காரணம். படிக்காத காமராஜர் என்று  மறைமுகமாக அவமான படுத்த ஒரு இரட்டை எம்.ஏ படித்த அண்ணா வால் முடிந்தது. அருகே மெத்த படித்த ஒரு பேராசிரியர். ஒரு நெடுஞ்செழியன் இப்படி இருந்தனர்.. ஆனால் அடுத்து வந்த கருணா நிதி என்ன படித்தார் என்று யாரும் கேட்க முடியவில்லை. தமிழ் தமிழ் என்று நாள் தோறும் கூவிய கழகத்தலைவர்கள் தங்கள் அண்ணா ஆங்கிலத்தில் மிகப்பெரும் புலமை பெற்றவர் என்பதை பெருமகிழ்வுடன் சொல்லி புளகாங்கிதம் அடைந்தனர்.

ஹிந்திக்கு எதிராக பெரும் போராட்டத்தை நடத்திய கழகத்தை சேர்ந்த முரசொலி மாறன் தான் (சன் டிவி சகோதர்களின் தந்தை ) ஹிந்தி ஆட்சி மொழியாக (Official) காரணம் என்றால் யார் நம்புவார்கள்.??  அந்த மசோதா ஓட்டெடுப்பு வந்த போது...அதாவது ஹிந்தி ஆட்சி மொழியாக அறிவிக்கப்டலாம் எனும் மசோதா வந்து பாராளுமன்றத்தில் ஒரு ஒட்டு வித்தியாசத்தில் ஜெயித்தது. அந்த ஒரு ஓட்டை போடாமல் வயிற்றுபோக்கு பேதியாகிறது என்று ஓட்டெடுப்பு நடக்கும் போது ஒட்டு போடாமல் வெளியேறிய புண்ணியவான் இந்த மாறன்தான். அன்று இவர் ஒட்டு போட்டிருந்தால் குறைந்தபட்சம் அந்த மசோதா நிறைவேறாமல் போயிருக்கும்  பின்னாளில் அது நிறைவேறியிருக்கலாம் என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் முக்கியமான தருணங்களில் நழுவுவது திமுக வின் பண்பே..
இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். எதையும் சிந்தித்து பேச வேண்டும. நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத பொய்களை மக்களிடத்தே சொல்வது தவறு என்று நம்பிய காமராஜர் எதிர் கொண்ட எதிரி யார் தெரியுமா ?  ஆட்சிக்கு வந்தால் ரூபாய்க்கு மூணுபடி அரிசி தருவேன். தராவிட்டால் எங்களை முச்சந்தியில் நிறுத்தி சவுக்கால் அடியுங்கள் என்று வாக்குறுதி தரும் திமுக. அன்றைக்கு ஒரு படி அரிசி குறைந்த பட்ச விலையே ஒரு ரூபாய்க்கு மேல்.... இந்த நிலையில் எப்படி இவர்களால் தர முடியும் என்று கேட்பதற்கு ஆள் இல்லை.
இப்படி நிறைய பொய்களை பேசி பேசியே ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் கழகத்தவர்கள்.

காமராஜர் வீழ காங்கிரசின் பங்கு இருபத்தி ஐந்து சதவிகிதம்.
காலத்தின் பங்கு இருபத்தி ஐந்து சதவிகிதம்.
கழகம் வாய்ப்புகளை பயன்படுத்த உழைத்த உழைப்பு இருபத்தி ஐந்து சதவிகிதம்.
மக்களின் முட்டாள்தனம் இருபத்தி ஐந்து சதவிகிதம்.

ஒரு நகரத்தில் வளர்ந்த மாணவனாக நான் கண்டவை இவை. இது ஒரு சின்ன எடுத்துக் காட்டே. இது புறநகர் மற்றும் மாவட்டங்களில் இன்னும் விரிவாக வேறு பல பிரச்சனைகளையும் கொண்டதாக இருக்கலாம். அதை அவர்கள் எழுதுவதே சரி.

நானும் பல விஷயங்களை மேலோட்டமாகவே தொட்டிருக்கிறேன். அதாவது கழக வளர்ச்சியில் சினிமாவின் பங்கு. நான் தொட்டது கொஞ்சம். ஆனால் இந்த ஒரு விஷயத்திற்கே ஒரு புத்தகம் எழுதலாம்.

ஆக மொத்தம் செருப்பு கடிக்கிறதே என்று காலை வெட்டி கொண்ட நிலையில் தமிழகம்.